سياستهاي محيط زيستي تغيير سوخت ، مطالعه مقدماتي: تجربه يك دهه در كره جنوبي

در دهه 1980 سياست هاي تغيير سوخت در مقياس كامل براي حفظ كيفيت هوا در كره جنوبي راه اندازي شد. تصويب استاندارد حداكثر غلظت گوگرد سوخت در سال1981، ممنوعيت استفاده از سوخت جامد و الزام استفاده از سوخت پاكتر بترتيب در سال هاي 1984 و 1988 تصويب شدند و تا به امروز هم پا بر جا هستند. اگرچه اين سيستمها داراي انعطاف پذيري كمي در كاربرد هستند، ليكن تاثير قابل توجهي در بهبود كيفيت هوا داشته اند و اساساً در گروه اقدامات محدود كننده مستقيم طبقه بندي مي شوند. در اثر اين تلاشها اين حقيقت به اثبات رسيده است كه غلظت SO2 و PM در شهرهاي بزرگ، از آنچه كه در دهه1980 اندازه گيري شده بود، پايين تر مي باشد (و اين در شرايطي است كه توسعه شهري در همه ابعاد صورت پذيرفته است). بهرحال، اين روشها داراي محدوديتهاي در حوزه محيط زيست هستند،كه بهبودهاي قابل توجهي در كيفيت هواي شهرها را سبب مي‌شوند. روش هاي محدوديت مستقيم مانند تنظيم حق انتخاب سوختها، يكي از محورهاي اصلي مناقشات بر سر مسائل مربوط به افزايش هزينه‌هاي سوخت بوده است. از همه مهمتر، افزايش سريع عرضه خودرو منبع اصلي آلودگي را در شهرهاي بزرگ از بخش صنعتي به بخش حمل و نقل انتقال داده است. بنابراين سياست هاي گذشته تغيير سوخت كه بر تأسيسات صنعتي متمركز بود شروع به نشان دادن محدوديتهايي در بهبود كيفيت هوا در شهرهاي بزرگ كرد. بمنظور رسيدگي به اين مشكلات، دولت كره جنوبي يك برنامه بلند مدت در مناطق شهري در ابتداي سال 2000 تنظيم و اجرا نمود كه در اين مقاله مورد شرح قرار ميگيرد. هدف از اين تحقيق بررسي تجارب ساير كشورها در حوزه مديريت نوع مصرف سوخت و مقايسه آن با تجارب كشور جهت يافتن پيشنهادات بهينه مي باشد.