ارزيابي اثرات محيط‏زيستي در اثر عمليات بهره برداري در جنگل‏هاي كمتر دست‏خورده (مطالعه موردي: بخش گرازبن جنگل خيرود)

صدمه به درختان باقيمانده، پيامد فعاليت‏هاي بهره‏برداري و چوبكشي در توده‏هاي جنگلي است و ممكن است شامل خراش و شكستگي ريشه، زخمي شدن تنه و شكستن شاخه‏ها و تاج ‏باشد. هدف اين تحقيق مطالعه تأثير سيستم چوبكشي زميني بر روي زادآوري و تجديد حيات جنگل و توده باقيمانده در جنگل‏هاي كمتر دست خورده است. اين تحقيق در بخش گرازبن جنگل خيرود انجام شد. اين بررسي جهت ارزيابي اثرات محيط‏زيستي و تعيين ميزان صدمه وارده به زادآوري و توده باقيمانده به صورت برداشت صد در صد خسارات در محدوده مسيرهاي چوبكشي انجام شد. نتايج حاصل از صدمه به زادآوري‏ها نشان داد كه بالاترين درصد خسارت اندازه‏گيري شده به زادآوري‏ها مربوط به گروه‏هاي رويشي شل و خال مي‏باشد و بيشترين نوع صدمه از نوع شكسته و ريشه‏كن شدن و زخمي‏شدن مي‏باشد. بالاترين درصد درختان صدمه ديده در طبقه قطري 40-20 و 70-40 سانتي‏متر قرار دارند و بيشترين درصد زخم‏ها سطحي‏اند. همچنين 50% از زخم‏ها در تمام گونه‏ها داراي اندازه‏اي كمتر از 500 سانتيمتر مربع بوده و بيش از 90 % زخم‏ها در يك متر اول تنه و بر روي ريشه و امتداد ريشه‏ها قرار دارند. بيشترين تعداد درختان صدمه ديده در فاصله كمتر از يك متر از مسير چوبكشي قرار دارند. موقعيت درختان نسبت به مسير چوبكشي داراي تاثير قابل توجه بر ارتفاع و تعداد زخم تنه است. بنابراين بايد تلاش براي كاهش صدمه به توده باقيمانده بر روي درختان مجاور مسير چوبكشي و ارتفاع يك متر اول تنه كه داراي بيشترين احتمال صدمه ديدگي بوده، متمركز شود.