تدوين قوانين بهينه بهره برداري از سدزاينده رود به كمك ماشين هاي بردار پشتيبان

همواره بهره برداري بهينه از مخازن سدها ازجمله مسائل بهينه سازي پيچيده اي است كه به دليل دخيل بودن فاكتورهاي متعدد به يك مدل بهينه سازي بزرگ با قيدهاي متعدد مي انجامد كه اجراي آن مساله بزرگ بهينه سازي در كنار انتخاب روش حل با مشكل زمان اجرا مواجه است اين موضوع پويايي و كارايي اين مدلها را به شدت محدود مي كند استفاده از هوش مصنوعي و بطور خاص ماشين هاي بردار پشتيبان مي تواند مشكلات مذكور را برطرف نمايد ودراين راستا در تحقيق حاضر به پيش بيني عملكرد بهينه مخزن سد زاينده رود با توجه بهتاثير متقابل عرضه آب دربالا دست و پايين دست مخزن دربخشهاي شرب صنعت و كشاورزي و حجم ذخيره اوليه مخزن پرداخته شده و باتدوين قوانين بهره برداري با استفاده از ماشينهاي بردار پشتيبان ميزان بهينه آب خروجي ازمخزن و انتقال به منطقه نجف آباد طوري تخمين زده مي شود كه حداقل اثرات منفي بلندمدت دريك افق 20 ساله را برعملكرد سيستم حوضه آبريز به همراه داشته باشد.