تبيين اهميت و ابعاد معماري زمينه گرا دربومي سازي مقررات ملي ساختمان

زمينه گرايي يكي از ديدگاه هاي رايج درشهرسازي است كه زمينه را به مثابه رويداد تاريخي مي پندارد زمينه گرايي سازگاري با زمينه كالبدي تاريخي و اجتماعي فرهنگي است كه برطبق آن ايده ها و اشكال گذشته درشكل دادن به كالبد شهرهاي معاصر حضور دارند عدم ارتباط بين اغلب ساختمان هاي امروزيه با زمينه هيا محيطي منجر به بروز مسائلي همچون اغتشاش و ناهماهنگي بحران هويت ناخوانايي و عدم مطلوبيت شده است هدف اين مقاله تبيين اهميت و ابعاد معماري و شهرسازي زمينه گرا مي باشد بنابراين پس از تعريف مساله و واژه شناسي به مرور سوابق جهاني و ايراني زمينه گرايي پرداخته مي شود سپس با بررسي ابعاد زمينه گرايي و تبيين اصول و روشهاي آن به ارايه جمع بندي و نتايج با تاكيد برشرايط شهرهاي ايران مي پردازد درسوابق گذشته موضوع شهرها و روستاهاي زمينه گراي بسياري همچون روستاي كندوان درايران روستاهاي زيرزميني چين و ... وجود دارند دردوره معاصر نيز معماراني همچون حسن فتحي كولين رو و كوتر و ... به ارايه آثار نظري و عملي درزمينه گرايي پرداخته اند.