بي هويتي، چالشي دربرابر ضوابط غيربومي

ساختمان هاي ملبس به ارزشهاي فرهنگي و محيطي هرمنطقه همانند گويش هاي محلي وجه تمايز گروه هاي انساني به شمار مي رند و اين تمايز شاخصه خلق من ها و ماهاي متفاوت است كه هويت ناميده م يشود از اين رو معماري ملزم به پذيرش تفاوت هاي فرعي درعبور مكاني خويش است چرا كه تمايز دررنگ اندازه تناسب مصالح و اجزا و عناصر ساختماني و ... درعين هماهنگي با ارزشهاي انساني و محيط طبيعي منطقه لازمه ايجاد حس تعلق به جمعي ويژه است با توجه به ضرورت عنوان شده و كمبود دانش تلفيقي از ارزشهاي بومي محلي و ارزشهاي نوين درتايخ حرفه اي معماري و يا درنمونه هاي جاري درآموزش اين نوشتار ضمن بررسي و بيان ضرورت حفظ هويت درهرناحيه هماهنگي مبتني برتفاوت و يگانگي زادها ز احترام متقابل دربناهاي بومي هرمنطقه را مبتني برتعيين ضوابط محلي مي شمارد و ضمن بيان ضرورت تشخيص مقررات هر ناحيه علاوه براستخراج شاخصه هاي بناهاي سنتي بومي و بروز رساني آن ها استفاده از متخصصان بومي را درتعيين ضوابط هر ناحيه به عنوان راه كارضروري مي شمارد