برنامه ريزي يكپارچه فضايي درسياست هاي توسعه بخش مسكن گامي بنيادين درفرايند بومي سازي بخش مسكن

نظام برنامه ريزي مسكن درايران فرصت عملياتي شدن اهداف و سياست هاي توسعه را تنها درزمينه ارتقا شاخصهاي دروني نظير مساحت زمين زيربناي مسكوني تراكم ساختماني متوسطعمر كيفيت مصالح اسكلت و تعداد طبقات مورد بهره برداري قرارميدهد اين درحالي است كه به منظور استفاده حداكثر از ظرفيت هاي توسعه بخش مسكن توجه بيشتر به شاخصهاي بيروني يا محيطي از قبيل نرخ رشد جمعيت شهري ضريب جذب جمعيت شهري تعداد پروانه هاي ساختماني صادره توسط شهرداري ها توان توليد وحد مسكوني و ميزان سرمايه گذاري دربخش مسكن امري ضروري و اجتناب ناپذير است به عبارت ديگر تعادلهاي منطقه اي توزيع ناسب فعاليت ها و امكانات به منظور اجراي عدالت اجتماعي استفاده حداكثر از قابليت هاي محيطي به منظور ارتقا كيفيت زندگي و حفظ و اعتلاي هويت خود درسطح مناطق كشور را مي توان از حلقه هاي مفقوده نظاهم بخشي برنامه ريزي مسكن به شمار آرود كه اين خود از عمده ترين موانع فرايند بومي سازي بخش ساختمان و مسكن درايران به شمار مي آيد مقاله حاضر قصد دارد كه ديدگاه ونگرش اثبات گراي مسلط درنظارم برنامهريزي مسكن كشور را مورد نقد وب ررسي قرار داده و ضرورت جايگزيني رويه هاي هنجاري را مورد بحث قرار دهد.