برنامهريزي شهري راهكاري علمي و عملي جهتپايداري شهرها در برابر زلزله

زلزله و آسيبهاي ناشي از آن همواره يكي از مهمترين خطراتي بوده كه زندگي در شهرها را تهديد ميكند. از آنجاييكه پيشگيري از وقوع زلزله به عنوان يك پديده طبيعي امكان پذير نيست ميبايد در جستجوي راهكارهايي در جهت كاهش آسيبهاي ناشي از آن و پايدار ساختن شهرها به عنوان اصليترين مراكز سكونتي، اجتماعي، سياسي، اقتصادي و فرهنگي بود. در اين راستا علوم گوناگوني مورد استفاده قرار ميگيرند كه شايد بارزترين آنها دانش مهندسي ساختمان باشد اما آنچه كه كمتر مورد توجه قرار دارد نقشي است كه دانش برنامهريزي شهري (شهرسازي) ميتواند در مقاوم- سازي شهرها در برابر زلزله ايفا نمايد. مقاله حاضر با هدف قرار دادن اين موضوع چنين نتيجهگيري ميكند كه پهنه- بندي آسيبپذيري ناشي از زلزله، نظارت بر نوع سازه، اصلاح همجواري كاربريها، ساماندهي فضاهاي باز، اصلاح تراكم- هاي جمعيتي و ساماندهي شبكه ارتباطي شهر ميتواند آسيبهاي ناشي از زلزله در شهرها (به ويژه از بعد كالبدي آن) كاهشداده و شهرها را به سكونتگاههايي هر چه ايمنتر و پايدارتر تبديل نمايد