رتبه بندي اقدامات مديريت مصرف آب شهري، مطالعه موردي: حوضه آبريز زاينده رود

رشد فزاينده جمعيت و نيازهاي آبي روز افزون جوامع شهري از يك طرف و محدوديت هاي منابع آب ونيز منابع مالي از طرف ديگر، سبب شده است كه در كنار توجه به توسعه منابع آب، مديريت مصرف و تقاضا بهعنوان عاملي كليدي براي متعادل نمودن منابع با مصارف، نمايان تر جلوه كند. اين مهم به ويژه در طي دههاخير كه خشكسالي ممتدي بر اغلب مناطق كشور به طور خاص منطقه مركزي حاكم بوده از اهميت ويژهايبرخوردار مي باشد. در اين ميان، حوضه آبريز زاينده رود به عنوان يكي از مناطق پر تراكم به لحاظ جمعيتي،دچار خشكسالي هاي طولاني و متوالي شده است كه اين منطقه را به سوي خشكي پيش مي برد. اين عاملموجب شده است كه تامين نيازهاي آبي اين حوضه با چالش هاي جدي روبرو شود. بنابراين با توجه بهمحدوديت منابع آب موجود در حوضه زاينده رود، در وهله اول چاره اي جز مديريت مصرف و تقاضا برايپاسخگويي به نيازهاي مختلف حوضه باقي نميماند. اين اقدامات در سه بخش كشاورزي، صنعت و شهري قابلدسته بندي است. در اين مقاله سعي شده است اقداماتي كه بر كاهش مصرف و تقاضاي آب در بخش شهريتاثيرگذارند، جمع آوري و سپس با در نظر گرفتن معيارهاي مناسب، و با تكميل پرسنامه توسط متخصصينذيربط، از طريق تحليل سلسله مراتبي، به ترتيب اهميت رتبه بندي شوند. نتايج اين تحقيق نشانگر اولويتبندي اقدامات به صورت فني و مهندسي، فرهنگي و آموزش همگاني، تعرفه اي و اقتصادي، و نهايتا اقداماتقانوني است.