تعيين ضريب بزرگنمايي تغيير مكان بر اساس حداكثر تغيير مكان جانبي غير ارتجاعي با استفاده از تحليل تاريخچه زماني

بسياري از خرابي ها و فروريزي هاي سازه ها در اثر زمين لرزه هاي شديد، ناشي از تغيير مكان بيش از حد بوجود آمده درطبقات ، المان هاي سازه اي و غير سازه اي مي باشد. بنابر اين يكي از اهداف بسار مهم در طراحي مناسب لرزه اي سازه ها ،تعيين جابجايي هاي واقعي به وجود آمده در سازه تحت زمين لرزه هاي شديد مي باشد. تخمين تغيير مكان جانبي غيرارتجاعي سازه و كنترل نمودن آن به منظور عدم عبور از حدود مجاز تعيين شده در آيين نامه يكي از موارد مهم تحليل لرزه اي ميباشد. يكي از مهمترين دلايل اهميت اين امر، تعيين حداقل درز انقطاع است.حداكثر تغيير مكان هاي غيرارتجاعي سازه را نمي توان از نتايج مستقيم تحليل خطي به دست آورد.مروري بر تحقيقات گذشته نشان مي دهد كه در بيشتر موارد اين تحقيقات با كمك دو روش تحليل استاتيكي غير خطي پوش آور و يا روش تحليل ديناميكي فزاينده سعي در استخراج پاسخ سازه نموده اند. در اين مقاله به دنبال يافتن اين پاسخ ها به كمك روابط ساده سازي شده كه با استفاده از نتايج تحليل تاريخچه زماني خطي و غير خطي حاصل شده اند ، مي باشيم.