مدل شبيه سازي و بهينه سازي روش پمپاژ- تصفيه در احياء آبهاي زير زميني آلوده به هيدروكرن هاي نفتي (TPH)، مطالعه موردي: آبخوان اسماعيل آباد

نفوذ آلاينده هاي مختلف به آبهاي زير زميني پديده اي است كه غالبا در طي فرآيند صنعتي شدن رخ مي دهد. جهت حذف آلاينده ها از آبهاي زير زميني از روشهاي گوناگون احياء آبخوان ها استفاده ميشود. در اين تحقيق از بين آلاينده هاي شناسايي شده در آبخوان اسماعيل آباد، واقع در حوالي پالايشگاه تهران، مجموع هيدروكربن هاي نفتي، (TPH)، به عنوان شاخص و آلاينده هدف مورد بررسي قرار گرفته است. با توجه به مقادير غلظت اندازه گيري شده، گسترش تقريبي هاله آلودگي در آبخوان مشخص گرديده و به علت سازگاري روش پمپاژ- تصفيه در احياء آبخوان هاي آلوده به مشتقات نفتي، اثر استفاده از اين روش احياء با استفاده از چاه هاي موجود در منطقه مورد ارزيابي اوليه قرار گرفت. در طي اين ارزيابي و با به كارگيري الگوي الگوريتم ژنتيك، نرخ پمپاژ از 8 حلقه در طي يك دوره پنج ساله با به كارگيري قيود كمي و كيفي مورد بهينه سازي قرار گرفت تا تركيب مناسب از دبي هاي پمپاژ حاصل گردد. نتايج بهينه سازي نشان ميدهد كه از نزديك ترين چاه به كانون آلودگي، دبي روزانه اي معادل 5000 متر مكعب درروز بايد پمپاژ شده و با آب آلوده حاصله مورد تصفيه قرار گيرد. به كمك نتايج حاصل از شبيه سازي و بهينه سازي، تخمين اوليه اي از اثر به كارگيري روش پمپاژ- تصفيه در كنترل گسترش TPH در آبخوان حاصل گرديده است.