بهينه سازي كمي - كيفي بهره برداري از چاه هاي نزديك ساحل با استفاده از الگوريتم ژنتيك

رشد ساكنين مناطق ساحلي در دو دهه اخير، به ويژه درمناطق خشك و نيمه خشك، باعث افزايش و بي رويه پمپاژ از چاههاي ساحلي و گسترش نفوذ آب شور به چاه ها شده است. در اين مقاله مدل كمي – كيفي بهره برداري از چاههاي نزديك ساحل با هدف بيشينه نمودن سود خالص حاصل طراحي و از بهره برداري با رعايت عدم ورود آب شور به چاه ها توسعه يافته است. با توجه به بزرگي، گسستگي و وجود مينيمم هاي موضعي در فضاي جستجو از الگوريتم ژنتيك ساده جهت يافتن جورابهاي بهينه استفاده شده است. جهت كاهش حجم محاسبات ازمدل Strack استفاده شده است. هرگاه چاهي در معرض ورود آب شور قرار گيرد خاموش شده و از بهره برداري خارج ميشود. كاربرد مدل توسعه داده شده براي مسئله اي فرضي متشكل ازچندين چاه نزديك به دريا بررسي شده است.