ارائه روشي جهت تعيين نواحي با تصادفات زياد عابرين پياده در راههاي بين شهري

افزايش تردد وسايل نقليه و نامناسب بودن طرح هندسي راهها، وجود كاربريهاي مختلف در حاشيه راهها، و همچنين عدم وجود تسهيلات ايمني مناسب و كافي در كشور، موجب افزايش روز افزون تصادفات عابرين پياده شده است. از طرفي با توجه به محدوديتهاي موجود از قبيل محدوديتهاي بودجه و اجرايي، امكان ايمن سازي كليه مناطقي كه تصادفات عابرين پياده در آن رخ مي دهد، وجودندارد. لذا در اين مقاله روشي جهت شناسايي واولويت بندي مناطق سانحه خيز براي عابرين پياده در راههاي بين شهري ارائه مي شود. تصادفات عابرين پياده با تقسيم بندي راه به مقاطع خطي 1، 5 1/5، 2و 5 كيلومتري و با استفاده از نرم افزار سيستمهاي اطلاعات جغرافيايي مورد تجزيه و تحليل قرار مي گيرد. نتايج بدست آمده نشان داد كه تقسيم بندي منطقه به صورت مقاطع 2 كيلومتري جهت اولويت بندي مقاطع سانحه خيز از كارايي بيشتري برخوردار مي باشد. اينروش در دو محور فومن- رشت و رشت – لنگرود در استان گيلان تست مي شود.