بررسي تاثير برخورد در پاسخ لرزهاي سازههاي جداسازي شده

جداسازي لرزه اي بعنوان يك رويكرد خلاقانه در كاهش آسيب لرزه اي در سالهاي اخير، استفاده از آن گسترش چشمگيري يافته است. درساختمانهاي جداسازي شده، سازه تغييرمكانهاي بزرگي را در زلزله هاي قوي و علي الخصوص در آنهايي كه داراي پالس هاي بلند مي باشندتجربه ميكند. بدليل سختي افقي پايين سيستمهاي جداسازي اين تغييرشكلها عمدتاً در تراز جداسازي متمركز بوده و روسازه تقريباً بصورت صلب تغييرمكان ميدهد. با اينحال در بعضي از كارهاي جداسازي لرزه اي، فاصله افقيGap)فراهم شده در تراز جداسازي، براي تغييرمكان سازه، در زمان رويداد زلزله كفايت نمي كند. لذا اين احتمال وجود دارد كه سازه جداسازي شده در طي يك زلزله ، به سازه مجاور يا ديواره تراز جداسازيبرخورد نمايد. در اين مقاله با مطالعه و جمع بندي مقالات انجام شده در اين زمينه تاثيرات اندازه درز لرزهاي، زمان تناوب سيستم جداسازي، سختيروسازه و ميرايي بر پاسخ لرزهاي سازهي جداسازي شده در حالت برخورد و بدون برخورد مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج بررسيها نشان مي-دهد كه پاسخ شتاب روسازه، در صورت برخورد با سازه مجاور افزايش چشمگيري را نشان ميدهد. اين افزايش براي سازه با زمان تناوب بالاتر، بيشتر است. افزايش ميرايي نيز تغييرمكان تراز پايه و همچنين سرعت برخورد را كاهش ميدهد. همچنين تاثير بكارگيري قطعات لاستيكيbumper) در تراز جداسازي به منظور كاهش شدت برخورد و در نتيجه كاهش پاسخ سازه مورد مطالعه قرار گرفته است كه نتايج بررسي حاكي از آنست كه با بكارگيري اين وسايل كاهنده برخورد عملكرد سيستم هاي جداسازي در صورت وقوع برخورد بهبود مييابد