بررسي تغييرات اكسيژن خواهي زيستي و شيميايي رودخانه زاينده رود در اصفهان

يكي از پيامدهايتوسعه صنعتي و افزايش فعاليتهاي كشاورزي آلودگي آب است وجو آب براي مناطق خشك و نيمه خشك از جمله ايران ازاهمين ويژه اي برخوردار است. توسعه صنايع فعاليتهايكشاورزي در فلات مركزي ايران به ويژه حاشيه زاينده رود در اصفهان علاوه بر كمبود آب مشكلات اكولوژي و زيست محيطي را براي حيات رودخانه به عنوان منبع پذيرنده بيشتر پساب هاي صنايع و زه آبهاي ناشي از فعاليتهاي كشاورزي بوجو آورده است. هدف از اين مطالعه اندازه گيري تغييرات كيفي آب رودخانه و تغييرات شرايط اكولوژيكي آن است. بدين منظور از پل چم حيدر تا پل ورزنه 14 ايستگاه نمونه برداري به تفكيك در سه منطقه ابتداي مياني و انتهاي در طول رودخانه انتخاب گرديسد وبه طور ماهانه از پاييز 1378 تا پاييز 1378 به مدت يك سال نمونه برداري انجام گرفت و غلظت BOD5، COD , pH , NO3 , PO4 اندازه گيري شد. همچنين اطلاعات لازم صحرايي برداشت شد. نتايج نشان داد حداكثر BOD5 و COD در ناحيه تخليه پساب كارخانه سيمين به ترتيب 56 و 120 ميليگرم در ليتر بود و حداكثر ميانگين غلظت نيتروژن نيتراتي در ناحيه تخليه پساب تصفيه خانه جنوب اصفهان به رودخانه زاينده رود اندازه گيري شد. ميانگين غلظت BOD5 وCOD پل چم حيدر ( ايستگاه شماره يك) به ترتيب 31/3 و 10/55 و در ورزنه (ايستگاه شماره 14) به ترتيب 22/2/ و 46 ميلي گرم در ليتر بود. اكسيژن خواهي زيستي در منطقه سوم نسبت به دو منطقه ديگر از آهنگ منظمي برخوردار بود.