معماري ، سازه و طبيعت

در اين نوشتار طبيعت به عنوان بستر اصلي ايجاد اثر و نيز زمينه اي موثر در فرايند ايجاد الگوواره و شكل گيري اثر، مطالعه شده وامكان بهره گيري از راهبردهاي آن در ايجاد و طراحي ساختار معماري همساز با سازه بررسي مي گردد. از آنجا كه در فرايند ايجاد اثرمعماري، طراحي همگن و همزمان سازه و معماري همواره نتيجه اي شگرف در طراحي يك اثر معماري داشته است، طراحان معماري و سازه در تلاش براي تجميع ملاحظات معمارانه و سازه اي به روشها و ايده هاي متفاوتي دست يازيده اند كه طبيعت منبعي ويژه براي ارائه ايده هايي كارآمد در اين زمينه بوده است. ساختار طبيعت در پاسخگويي به هريك از مقوله هاي طراحي معماري و سازه الگوهايي بي نظير بدست مي دهند كه به كارگيري آنها مي تواند در ايجاد نتايجي بهينه موثر واقع شود. مسئله مورد بحث در اين مجال بررسي پيامد هاي تفكيك معماري و سازه در فرايند طراحي اثر و تبيين رويكردي جديد مبتني بر مطالعه طبيعت مي باشد. با مطالعه كوششهاي به عمل آمده توسط معماران مي توان نگاهي موشكافانه را بدين صورت تدقيق نمود كه : چگونه طبيعت و بهره گيري از راهبردهاي آن به نوعي همسازي معماري و سازه مي انجامدو ساختار به اثري هنري مبدل مي گردد