فرآيند و روش هاي توليد، ساخت، نصب و اجرا ي سازه هاي فضاكار

سازه هاي فضاكار به سازه هايي گفته مي شود كه اصولا رفتار سه بعدي داشته، به گونه اي كه نتوان رفتار كلي آنها را با استفاده از يك يا چند مجموعه مستقل دو بعدي تقريب زد. با اين تعريف طيف وسيعي از سازه ها از جمله برخي از قوس ها و گنبد هاي آجري نيز جزو سازه هاي فضاكار محسوب مي شوند، اما در اينجا منظور سازه هاي سه بعدي خاصي هستند كه معمولا داراي اعضاي مستقيم با اتصالات صلب يا مفصلي مي باشند. اين سازه ها به طور ايده ال بايد از شكل هاي با وجوه مساوي و يا مثلث هايي با زاويه قائمه ساخته شوند كه در نتيجه، يك چندوجهي منتظم تشكيل مي دهند كه در كنار يكديگر تكرار شده و با اتصال مكرر اين اجزا شبكه اي مستحكم و يكپارچه با ساختاري سه بعدي ايجاد مي شود. سختي و صلب بودن زياد سازه هاي فضاكار قا بليت استثنايي براي حمل بارهاي بزرگ متمركز و غير متقارن را بوجود مي آورد. سازه هاي فضاكار براي پوشش سالن هاي بزرگ اجتماعات، ورزشگاه ها، سالن هاي نمايشگاه، آشيانه هواپيما، كارخانه هاي صنعتي، مساجد و تمام سازه هايي كه به نحوي محدوديت تكيه گاه هاي مياني دارند، ايده ال بوده و از نظر جلوه هاي معماري و خصوصيات سازه اي حالت منحصر بفردي را نسبت به ساير سيستم هاي جايگزين ايجاد مي كند. اين سازه ها امروزه در سراسر دنيا به سرعت در حال پذيرش و مقبوليت در بين طراحان و مهندسين سازه مي باشند. اين امر را نمي توان فقط مرهون جذابيت و زيبايي بيشتر اين سازه ها دانست، بلكه شامل دلايل متعددي مي باشد. از جمله مهمترين مزاياي سازه هاي فضاكار، رفتار مناسب لرزه اي به جهت سبكي وزن، انعطاف پذيري در طراحي، داشتن وزن كم و قابليت جابجايي، مقاومت در برابر نيروهاي ديناميكي، عبور تاسيسات و نيز جنبه زيبايي شناسي معماري را مي توان نام برد. اين مقاله به توضيح انواع سازه هاي فضاكار، جزئيات اجرايي و اتصالات، روش توليد و همچنين توانايي اين سازه ها در ايجاد تعامل ميان سازه و معماري و خلق فضاهاي معمارانه با ذكر نمونه هاي موردي مي پردازد