شناخت ايستگاههاي راه آهن و بررسي امكان توسعه آنها (مطالعه موردي ايستگاه راه آهن مشهد)

بخش حمل و نقل ريلي به سبب مزاياي مختلف از قبيل قابيليت حمل انبوه بار و مسافر، مصرف پايين انرژي، حفظ محيط زيست، استهلاك پايين در ناوگان و غيره، داراي جايگاه خاصي در بخش حمل و نقل به ويژه در جهت برقراري توسعه پايدار مي باشد. در صورتي كه ايستگاهاي راه آهم فعلي در ايران توسعه نيابد اين دستگاهها فقط توانايي پاسخگويي حدود 20٪ از نيازهاي جابجايي مسافر در سال 1388 را خواهد داشت كه اين مساله لزوم توسعه ايستگاههاي راه آهن را بيش ار پيش نشان مي دهد. از ميان شبكه ريلي خراسان با توجه به اينكه به طور متوسط سالانه 6 ميليون نفر مسافر در شبكه ريلي اين استان جابجا مي شوند و نيز پيش بيني مي شود در پايان نامه 5 ساله چهارم كشور ( پايان سال 1388) حدود 36 ميليون نفر استفاده كنندگان شبكه ريلي باشند كه از اين تعداد حدود 16 ميليون نفر ( نزديك به 50 درصد) سهم شبكه حمل و نقل ريلي خراسان باشد، از اهميت بسيار زيادي در دخل كشور برخوردار مي باشد و در نتيجه ايستگاه فعلي به سرعت بايد توسعه فيزيكي پيدا كند. در اين مقاله سعي شده است پس از بررسي و تحقيق بر روي روشهاي توسعه و نيز مقررات مربوط به سيستم هاي مختلف ايستگاه راه آهن، با توجه به محاسبات صورت گرفته به منظور پيش بيني ميران مسافر د رافق طرح 1408، ايستگاه راه آهن مشهد بطور موردي بررسي و با تحقيقات ميداني و كتابخانه اي نقايص و معايب اين ايستگاه شناسايي و راه حلهاي نحوه توسعه فيزيكي آن ارائه گردد.