بررسي رفتار سازه هاي آبگير كفي در برابر انتقال رسوب

مقاله حاضر نتيجه مشاهدات بروي رفتار يك سازه آبگيري از كف در مقابل انتقال رسوب است كه در آزمايشگاه مورد مطالعه قرار گرفته و به همين منظور كانالي به عرض 50cm و به طول 10m كه در آن آبگير كفي با شيب 25% و در عرضهايي با ضرايب مختلف از عرض كانال اصلي، ساخته شد. در پايين دست آبگير كفي كانالي در دو طبقه شامل كانال فوقاني كه دبي عبوري را منتقل مي نمود و كانال تحتاني كه دبي منحرف شده را منتقل مي نمود ساخته شد. آزمايشات مختلفي با دو نوع رسوب ريزدانه با دانه بندي يكنواخت و درشت دانه با دانه بندي غير يكنواخت انجام گرفت. لذا ابعاد ميله هاي كف به طوري انتخاب گرديد كه اولا سطح مقطع آبگير در هر سري آزمايشات ثابت باشد و ثانيا آبگير بتواند دبي قابل قبولي را با وجود محدوديت سرعتي كه وجود داشت منتقل نمايد. بدين منظور ابتدا آبگيري با يك آرايش خاص طولي يا عرضي و در كل عرض كانال ساخته شد و سپس عرض آبگير به اندازه‌ي درصدي از عرض كانال اصلي كاهش داده مي شد همچنين جهت ثابت نگه داشتن سطح مقطع آبگيري طول آبگير افزايش داده مي شد. سطح رسوبات كف بالا دست آبگير نيز پس از هر سري ازمايش و در زمان هاي مختلف توسط يك پوينت گيج برداشت شد تا اشكال ايجاد شده مورد مطالعه قرار گيرد. ميزان رسوبات وارده به كانال هاي فوقاني و تحتاني نيز در پايان هر سري از آزمايشات اندازه گيري مي شد تا ميزان كارايي سازه مورد بررسي قرار گيرد در نهايت معلوم شد كه اولا ميزان گرفتگي در آبگيرهايي با آرايش عرضي نسبت به آبگيرهايي مشابه ولي با ارايش طولي به ميزان 20% كمتر است و ثانيا هرچه عرض آبگير نسبت به كانال اصلي كاهش يابد و تا 85% از عرض كانال اصلي ميزان رسوبات وارده بهكانال تحتاني كمتر مي شده و اين مقدار در آبگيري كه 85% عرض كانال اصلي را داشته نسبت به آبگير هم سطحي كه 100 درصد عرض كانال اصلي را داشته در دو آرايش طولي و عرضي به ترتيب 8% و 10% كمتر بوده است. لذا نتيجه اين تحقيق آن است كه جهت كارايي بهتر آبگير كفي اولا آرايش عرضي جهت ميله ها انتخاب گردد و ثانياً عرض آبگير در 85% عرض كانال اصلي ساخته شود.