نوسازي بافت هاي فرسوده، گسست هويتي در مسكن معاصر (نمونه مورد مطالعه، محله تختي- منطقه 12 تهران)

انگاره جهاني توسعه درون زا و بحران بافت هاي فرسوده در ايران معاصر، اقدامات شتاب زده اي را مبني بر نوسازي مساكن موجود در اين گونه بافت ها سبب شده است. در اقدامات مسكن سازي يا در واقع ساختمان سازي شتاب زده در سال هاي اخير، هويت ايراني- اسلامي موجود در معماري و شهرسازي سنتي به فراموشي سپرده شده و بي هويتي در مسكن هاي نوسازي شده بافت هاي قديم، خو چالشي جديد پيش روي معماري معاصر است. در ابتداي اين پژوهش، مفهوم هويت بطور كلي و هويت مسكن بطور خاص، به اختصار توضيح داده شده و با ارائه مطالبي كلي پيرامون هويت ايراني- اسلامي، هويت در مسكن ديروز و امروز مورد مقايسه قرار گرفت. اين مقايسه ، ديدي كلي از چگونگي نمود هويت در مساكن اين دو دوره را ارائه مي دهد. در راستاي تبيين تأثيرات سياست هاي جديد توسعه شهري بر بي هويتي مسكن معاصر، در اين پژوهش از بين واحدهايي كه در خلال سال هاي 1385 تا 1387 در محله ي تختي (واقع در منطقه 12 تهران) نوسازي شده اند، نمونه گيري به عمل آمده و با برداشت ويژگي هاي كالبدي مسكن، به شيوه ي علمي تحليل شاخص ها با استفاده از نرم افزار spss، بي هويتي مسكن معاصر ساخته شده در بافت هاي قديمي، نتيجه گيري شده است.