برنامه ريزي توسعه مسكن و معماري آن (در تداوم معماري ايراني)

مسكن محل استراحت و آسايش و پناهگاه خستگي ها، از ديرباز جايگاه امنيت و آرامش بوده است. نياز به مسكن يكي از اساسي ترين نيازهاي بشري مي باشد. طبق اصل سي و يك قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران نيز، داشتن مسكن مناسب حق هر فرد و خانواده ايراني به حساب مي آيد. مسكن نه تنها به عنوان سرپناه بلكه به عنوان محل پرورش انسان ها در نخستين و اساسي ترين واحد اجتماع يعني خانواده، داراي اهميت است. لذا برنامه ريزي مسكن مي بايست از كليه جوانب چه از ديدگاه شرايط و ضوابط آب و هوايي و طبيعي و چه شرايط اجتماعي و فرهنگي و يا عوامل مربوط به اقتصاد، مورد مطالعه دقيق واقع شود. نتيجه اين مطالعات است كه تعيين كننده سيما و بافت محلات و پاسخگوي ساخت يك مجموعه زيستي با كليه تأسيسات و وابستگي هاي آن خواهد بود. شناسائي هويت و بررسي مجتمع هاي مسكوني از نظر زيبائي شناختي مستلزم ديدن يا مشاهده دقيق و آگاهانه و توجه به زيبائي ها و يا زشتي هاي آن ها مي باشد، از اين رو داشتن معيارهائي براي دستيابي به الگوي طراحي مسكن مناسب به گونه اي كه درك همه مظاهر بصري و شناسائي هويت آن ميسر باشد، ضروري است. (ماجدي، 1384) مقاله حاضر پس از بررسي سياستهاي توسعه مسكن در ايران، به آسيب شناسي معماري امروز مسكن در ايران مي پردازد و معيارهايي را براي دستيابي به الگوي طراحي مسكن پيشنهاد مي نمايد.