بررسي ساختاري عناصر پايداري در معماري ايراني

پايداري يكي از چندين خصوصياتي است كه معماري امروز بايد آنر ا در بطن خود داشته باشد، معماري پايدار اين چنين تعريف شده است: «مديريت يك محيط پاك و سالم بر اساس بهره برداري مؤثر از منابع طبيعي و اصول اكولوژيكي» كه هدف از طراحي ساختمانهاي پايدار كاهش آسيب آن بر روي محيط و منابع انرژي و طبيعت است. نگرش اقليمي شايد يكي از راهكارهاي اساسي جهت پاسخگويي به اين نياز است. ا ين نگرش با كاربر خود از چگونه ديدن معماري مي گويد به او مي گويد كه بنا يك آسايشگاه اقليمي است و آنرا بايد با شرايط محيطي اثر سنجيد، توجه به اقليم را مي توان ا ز ويژگيهاي بسيار مهم معماري ايراني دانست. اگر معماري ايراني بر روي چند پايه اصلي قرار گيرد، يكي از آنها اقليم و پاسخهاي معماري اقليمي است.