انعطاف پذيري و تعامل گرايي در سازمان فضايي مسكن ايراني- اسلامي

معماري مبتني بر سنت كه در يك فرآيند تجريدي از مفهوم تا كلبد، شكل مي گيرد. تابع نگرش معنوي و عرفاني خاصي نسبت به حقيقت، هستي و عالم است و به دنبال آن است تا در يك بيان رمزي دستيابي به تعادل و وحدت را جستجو نمايد. اين نگرش كمال گرا مباني حاكم بر عرصه هنر و معماري را با تقدم معنا بر كالبد جهت مي بخشد. ساختار معماري ايراني به واسطه نفس هنر (زيان)، تحت تأثير خود ساماني روح معماري است و با بيان رمزي، تعادل و وحدت را مي جويد لذا به منظور دستيابي به اين هدف، شيوه اسكان را در قالب يك سيستم پايدار و در بطن شهرسازي معرفي مي نمايد به نحوي كه واحدهاي فضايي منفك اعم از بناهاي مسكوني، فضاهاي عمومي و ... كاملاً مكمل يكديگر هستند و با ارائه يك مدل مكان پايدار، در قالب سيستمي انعطاف پذير و پايدار به هماهنگي، تعادل و نهايتاً وحدت مي رسند. بدين ترتيب انعطاف پذيري و تعامل گرايي كه از ملزمات تاب آوري يك سيستم مي باشند در تمامي سطوح سازمان فضايي معماري ايراني بصورت عام و معماري تك بناهي مسكوني بطور خاص جريان داشته و دستيابي به مكاني پايدار در عرصه محيط، معماري و اجتماع را منجر مي شوند.