بهره برداري بهينه از سيستم هاي مخازن سد با استفاده از سيستم هاي استنتاج فازي

در بهره برداري از مخازن، مقادير بهينه رهاسازي مشخص نيست و همين مسأله سردرگمي مديران بهر هبردار از مخزن را ا فزون مي كند . متغير بودن رژيم هاي ب ارندگي و جريان رودخانه در سا ل هاي مختلف، طبيعت تصادفي متغيرهاي حالت سيستم منابع و مصارف آب از طرفي و بحراني بودن وضعيت منابع آب از طرف ديگر، اتخاذ راهكارهاي مناسب جهت مديريت بهينه مخازن را ضروري مي نمايد. بدين لحاظ تئوري فازي بعنوان يكي از تكنيك هاي محاسباتي منعطف جهت مدل سازي مورد استفاده قرار مي گيرد. مطالعه موردي بر روي سد ايلانجق واقع در استان خراسان شمالي جهت مصارف كشاورزي انجام گرديده است. با حداكثر نمودن سود حاصل از كاشت گياهان بعنوان تابع هدف در الگوي كشت انتخابي و سطح زيركشت متغير در فضاي استوكاستيكي، افق يكساله وگام هاي زماني ماهانه سعي گرديده تا مقادير بهينه رهاسازي شبيه سازي گردد . سپس داده هاي رهاسازي بهينه به كمك يك پايگاه قواعد و استنتاج فازي كه با استفاده از يك نوع خوشه بندي جهت كاهش قواعد به دست مي آيد، مبناي ايجاد و بسط مدلي براي پيش بيني مقا دير رهاسازي گرديده اند . نتايج نشان مي دهد كه الگوهاي بهره برداري بهينه در رژيم خشك به كلاس حجم ابتدايي مخزن بستگي داشت و با مرطوب شدن رژيم بارندگي و جريان رودخانه، از حساسيت جواب ها كاسته مي شود. از آنجايي كه سياس تهاي اتخاذ شده با استفاده از استنتاج فازي در شرايط و اقعي
سازگاري بيشتري با درك بهر هبردار و عملكرد سيستم دارد اين مدل بعنوان گزينه اي مناسب پيشنهاد م يشود.