ارزيابي آزمايشگاهي عوامل موثر بر رفتار مخلوط هاي آسفالتي با دانه بندي استخواني (SMA)

در طي چند سال اخير بدليل افزايش ميزان آمدو شد وسايل نقليه سنگين با انواع مختلف محورها در راه هاي ترانزيت، محققان به دنبال راه حل مناسب طرح مخلوط هاي آسفالتي براي رسيدن به استحكام شيارشدگي حداكثر در مخلوط هاي آسفالتي هستند. يكي از راهكارهاي ارائه شده پيشنهاد دانه بندي استخواني مي باشد. از خصوصيات بارز اين نوع دانه بندي اين است كه درصد وزني ماتنده روي الك نمره 4 به ميزان قابل توجهي بالاست و از ميزان ريز دانه كمتري نسبت به مخلوط هاي معمول در طرح اين نوع مخلوط استفاده مي شود. راهنماي اين مخلوط ميزان 10 تا 25 درصد عبوري از الك نمره 4 راب راي رسيدن به يك اسكلت درشت دانه و اتصال سنگ روي سنگ قوي پيشنهاد مي كند. اساس عملكرد در اينمخلوط ها متكي بر دانه بندي سنگ روي سنگ است كه بيشترين قفل و بست سنگدانه اي و بالطبع ظرفيت برشي را در ميان انواع دانه بندي ها دارا مي باشد اما توجه به اين نكته ضروري است كه صرفا ظرفيت بالاي برشي در سنگدانه ها ملاك عملكرد مناسب و قابل قبول مخلوط آسفالتي نمي باشد. در اين ميان نقش كليدي و با اهميت نوع و خصوصيات قير بكار رفته بعنوان چسباننده ذرات سنگي و عاملي كه بايد تحول تنش برشي بوجود آمده در محل اتصال سنگدانه را داشته باشد، بسيار مورد توجه است. در اين تحقيق بمنظور مقايسه استحكام شيار شدگي مخلوط هاي آسفالتي با دانه بندي ها و قيرهاي مختلف؛ نمونه هاي ساخته شده با يك دانه بندي متداول SMA، با قيرهاي 60/70 و 85/100 و همچنين دو دانه بندي حد وسط 4 و حد وسط 5 آيين نامه روسازي راه هاي ايران مورد آزمايش خزش ديناميكي با دستگاه UTMS قرار گرفتند كه از نتايج حاصله مي توان به اهميت نقش ماده چسباننده در افزايش مقاومت در برابر تغيير شكل هاي دائم پي برد.