معماري سنتي ايران با نگرشي بر معماري پايدار

انسان همواره در طول تاريخ سعي مي نمايد به منظور ايجاد سرپناهي امن براي سكونت، آن را با محيط پيرامون خود هماهنگ سازد تا بتواند شرايط مناسبي براي ادامه زندگي خويش ايجاد كند و در حقيقت شرايط جغرافيايي، اقليمي نيز در شكل گيري اين فضاي زيست، دخالت مستقيمي دارد. در ايران به علت دارا بودن چهار اقليم متفاوت گرم و مرطوب، گرم و خشك، معتدل و مرطوب و سرد، معماري هاي متفاوتي )به خصوص در طراحي مسكن( هماهنگ با اقليم به وجود آمده كه در چنين فضاهاي ساخته شده اي، به كارگيري مصالح بومي كه كمترين تاثير نامطلوب را بر محيط دارند و همچنين كاهش ميزان انرژي مصرفي با استفاده از مصالح محلي، موجب پايداري محيط زيست و افزايش دوام بناها گرديده اند. از اين رو اين مقاله بر آن است تا با معرفي معماري سنتي ايران، نقش اقليم در طراحي خانه هاي ايراني و تعريف معماري پايدار، انطباق مفهوم پايداري را در معماري سنتي ايران مورد بررسي قرار دهد.