بررسي راهكارهاي صرفه جوئي در مصرف انرژي در اقليم گرم ومرطوب (نمونه موردي بافت قديم بهبهان)

يافتن مكاني براي سكونت واحساس آسايش در آن يكي از مهمترين دغدغه هاي انسان د رطول تاريخ بوده است.خانه بعنوان مكاني كه تامين كننده آسايش وراحتي ساكنين آن است داراي نقش وجايگاه مهمي در معماري سنتي ايران بوده است. حال آنكه ايجاد اين احساس آسايش در منطقه خوزستان با توجه به شرايط حاد اقليمي بسيار مشكل است.شرايط جغرافيايي واقليمي در شكل گيري فضاي زيست بسيار تاثير گذار است .بطوريكه در ايران به دليل دارا بودن چهار اقليم متفاوت گرم ومرطوب گرم وخشك معتدل ومرطوب وسرد معماران سنتي به راهكارهاي متفاوتي به ويژه دربخش مسكن دست يافته اند. معماران ودستندركاران ساختمان در معماري سنتي بهبهان نيز همانند ديگر مناطق كشور با استفاده از راهكارهايي هوشمندانه موفق به ساخت بناهايي متناسب با اقليم وبدون نياز به استفاده از انرژي هاي فسيلي براي سرمايش وگرمايش با حفظ جلوه هاي محيط زيست شده اند به گونه اي به كار گيري اين راهكارها علاوه بر كاهش مصرف انرژي وپايداري محيط زيست باعث افزايش دوام بناها گرديده است.بررسي وتحليل اين روشهاي سنتي مقابله با معضلات اقليمي مسئله اصلي شكل گيري اين مقاله بوده است.اين نوشتار در ابتدا با بيان ومعرفي بخش هاي مختلف 2نمونه شاخص از خانه هاي سنتي بهبهان خصوصيات هر بخش را بيان ميكند.سپس به بررسي روشهايي كه موجب ايجاد محيطي مطبوع براي ساكنين وصرفه جويي در مصرف انرژي شده است پرداخته ميشود.در نهايت نكاتي را كه طراحان ميتوانند با توجه به خصوصيات اقليمي منطقه به آن اقتباس كنند پيشنهاد ميگردد.فنون وقواعد بكار رفته در معماري سنتي بهبهان بسياري از مفاهيم نوين در عرصه معماري پايدار را در خود دارد كه اين مقاله به بررسي اين مفاهيم در معماري سنتي بهبهان مي پردازد.