مديريت تلفيقي منابع آب سطحي و زيرزميني با كاربرد روش‌هاي ماشين‌هاي بردار پشتيبان و الگوريتم ژنتيك

امروزه با رشد جمعيت و نياز فزاينده به آب در زمينه هاي كشاورزي، صنعتي و شهري، برنامه ريزي براي استفاده بهينه از منابع آب ضروري به نظرمي رسد. در اين تحقيق بهره برداري بهينه از منابع آب سطحي و زيرزميني محدوده مطالعاتي كوهپايه - سگزي در حوضه آبريز زاينده رود موردمطالعه قرار گرفته است. مدل مديريتي با تلفيق مدل شبيه سازي مبتني بر روش ماشين هاي بردار پشتيبان و تكنيك بهينه سازي الگوريتم ژنتيك تدوين شده است. نتايج حاصل از اجراي دو سناريوي مديريتي مختلف نشان داد در شرايط حاضر امكان تأمين نياز آبي تمام اراضي قابل كشت منطقهوجود ندارد، ولي در صورت وجود آب سطحي كافي، تأمين كامل نياز آبي امكان پذير خواهد بود.