بررسي آزمايشگاهي اثر هندسه شكاف بر كاهش آبشستگي موضعي پايه پل ها

اثرات انساني بر ويژگيهاي رودخانه ها منجر به بروز عكس العمل از طرف رودخانه ميشود. در اين راستا احداث پايه هاي پل بر روي رودخانه تغييردر شرايط طبيعي آن قلمداد ميشوند. اين تغيير در شرايط طبيعي رودخانه بصورت آبشستگي موضعي ظاهر ميشود. از اينرو تحقيقات وسيعي براي دستيابي به روشهايي كه بتوان آبشستگي موضعي را كنترل و مقدار آن را كاهش داد ، انجام مي پذيرد . در اين تحقيق با هدف كاهش اثرات آبشستگي موضعي ايجاد شكاف در پايه پل و نيز شبيه سازي آن با قرارگيري دو پايه در مجاورت يكديگر مورد بررسي قرار گرفته است. بدين منظورحالات مختلفي از شكاف با عرضهاي مختلف در تك پايه استوانهاي و در ترازهاي مختلف و نيز فواصل قرارگيري بين دو پايه استوانه اي معادل با مساحت تك پايههاي شكاف دار كه در جهت جريان قرار گرفته اند، مورد بررسي آزمايشگاهي قرار گرفت. در اين راستا با ساخت مدلي از پايه هاي پل و قرار دادن آنها در بستري با رسوبات با دانه بندي مشخص مطالعات آبشستگي موضعي تحت جريان آب زلال در حالات مختلف مورد مطالعه قرار گرفت.نتايج حاصل از آزمايشات نشان داد كه در تك پايه استوانه اي زمانيكه در پايه شكافي به عرض 0/3 قطر پايه كه تا سطح بستر فرسايش ناپذير امتداد يافته است ايجاد گردد، عمق آبشستگي به ميزان 74/4 درصد كاهش مييابد. در گروه پايه ها نيز در حالت w/D=1 ( كه فاصله w فاصله بين دو پايه و D قطر پايه است ) و زمانيكه قطر پايه برابر 18/5 ميلي متر باشد عمق آبشستگي به ميزان 29/4 درصد و زمانيكه قطر پايه برابر 20/4 ميلي متر باشد اين عمق به ميزان 32/8 درصد نسبت به عمق آبشستگي در تك پايه كاهش مي يابد.