تحليلي بر مديريت انرژيدر مسكن روستايي (مطالعه ي موردي :اقليم سرد)

امروزه فظ منابع انرژي ، جلوگيري از الوده كردن زميت و محيط زيستف كاهش ميزان مصرف انرژي هاي فسيلي و همزيستي با شرايط طبيعي و اقليمي به يكي از مهمترين تدابير در معماري و شهر سازي تبديل شده و معماران و شهر سازان را ملزم به رعايت اصول و قواعد خاصي در زمينه ي ساخت و ساز مي كند. با توجه به مشكلات مسكن روستايي ز نظر دسترسيبه منابع انرزي - كه در شهر ها موجود است- و تجهيزات مكانيكي گرمايش و سرمايش ساختمان - در شرايطي كه بيش از يك سوم انرژي مصرفي كشور صرف امور مربوط به بخش ساختمان مي شود، يافتن الگويي براي صرفه جويي در مصرف انرژي ضروري به نظر مي رسد. از سويي ديگر به دليل عدم تشابه رستاها به دليل تنوع تپوگرافي، معيشت،اوضاع اجتماعي، اقتصادي،منايع اب، نوع خاك و جنس زمين، دستيتبي به الگوي مشترك بهره گيري از انرژي در مسكن روستايي دور از انتظار است. اما اگاهي از نحوه ي برخورد با مسوله ي انرژي و مديريت ان در ابنيه ي روستايي كشور با اقليم هاي متفاوت،به ما اين امكان را مي دهد كه از روش هاي كهن با سازماندهي نوين در مناطق روستايي بهره مند شويم. براي رسيدن به اين هدف، در تحقيق حاضر اقليم سرد و شمال غرب كشور به عنوان نمونه ي موردي انتخاب شده است. مسلما انتظار نميرود در شهر ها و روستاهاي امروزي نيز مديريت انرژي را به شيوه هاي سنتي گذشته پيش برد اما با در نظر گرفتن تمهيداتي ميتوان از شگرد هاي بكار رفته در معماري بومي ان ها بهره جست. در اين قاله سعي بر ان است كه با مروري بر ويژگي هاي مسكن روستايي در اقليم سرد، به بررسي نحوه ي بهره گيري از انرژي در انها پرداخته و ضمن شناسايي نقاط ضعف و قوت مديريتي ان ، دستور العمل هايي در راستاي مديريت يهينه ي انرژي در روستا ها ارائه گردد.