بررسي تطبيقي پايداري در معماري مسكوني و بومي اقليم گرم و خشك با تكيه بر بادگير و مصالح ،مطالعه موردي : خانه هاي نايين و تفت

امروزه بهينه سازي مصرف انرژي و توسعه پايدار نه تنها در كسورهاي درحال توسعه بلكه در تمام دنيا بسيار مورد توجه جوامع مختلف قرار دارد هكچنين كاهش و جلوگيري از پيلمدهاي منفي ناشي از گسترش جوامع مدرن و صنعتي نظير آلودگي روز افزون هوا و محيط زيست ، كاهش منابع طبيعي و بحران انرژي به يكي از مهم ترين دغدغه هاي انسان عصر حاضر تبديل شده است. معماري پايدار يكي از راهكارهاي مناسب در جهت بهينه سازي انرژي است كه در بسياري از معماريهاي سنتي بكار رفته است. در اين مقاله ابتدا معماري پايدار كه همسو با نگرش هاي زيست محيطي بوده مورد بررسي قرار مي گيرد و در ادامه نگاهي به معماري بومي نايين و تفت پرداخته و سپس به بررسي خصوصيات اقليمي اين شهرها و عوامل جغرافيايي و تحليل عناصر ويژه از جمله بادگير و نورگير و به كارگيري مصالحي كه اتلاف انرژي را در اين اقليم به حداقل برساند مي پردازيم. هدف از انجام اين بررسي شناخت معماري بومي خانههاي نايين و تفت و رابطه آن با پايداري و ارائه روشها و راهكارهايي در زمينه پايداري براي مسكن هاي اقليم گرم و خشك به منظور بهره گيري هر چه بيشتر از انرژي طبيعي جهت ايجاد محيطي مطلوب براي زندگي مي باشد. روش تحقيق در اين بررسي متكي به روش توصيفي و تحليلي است و گردآوري مدارك و اطلاعات به صورت اسنادي و ميداني است . نتايج تحقيق نشان مي دهد كه معماري سنتي ايران نمونه يك معماري پايدار مي باشد و معماري بومي واحدهاي مسكوني اين شهرها تحت تاثير اقليم اين مناطق بوده و بادگير و نورگيرها از نظر عملكرد و فرم هر دو متاثر از نيازهاي انسان و اقليم اين دو منطقه است.