بررسي تاثير افزودني هاي معدني براي كاهش نفوذپذيري بتن در آزمايش مقاومت الكتريكي

بتن پر مصرف ترين مصالح ساختماني ست كه در سازه هاي مختلف و در شرايط گوناگون محيطي مورد استفاده چشمگير قرار گرفته است . وجودضعف ها و محدوديت هايي در بتن ، علاوه بر ايجاد مشكلاتي در زمينه طول عمر سازه ها ، مانعي براي پيشرفت استفاده از اين مصالح در سازه ها وشرايط خاص مي باشد . از اين رو محققين و پژوهشگران به دنبال روش ها و راه هاي مختلفي براي رفع اين ضعف ها هستند .يكي از مهمترين ضعف هاي بتن ، نفوذپذيري آن مي باشد كه تاثير زيادي بر دوام و عمر سازه هاي بتني دارد . نفوذ پذيري بتن از جهاا مختلفاي مانند نفوذ آب كه باعث نفوذ يون هاي كلر و سولفا و سيكل يخ زدن و آب شدن مي شود و نفوذ گاز مانند بخار آب باعاث تعاعيف عملكارد باتنمي شود . توجه به اين ضعف بتن به خصوص در شرايطي كه سازه در مجاور آب با املاح زياد قرار دارد بسيار ضروري است در اين شارايط طراحايبتن بر اساس مقاومت كافي نيست و نمي تواند پاسخگوي دوام بتن و تامين عمر مفيد سازه باشد . براي تعمين دوام بتن در ايان شارايط عالاوه بار مقاومت مي بايست به نفوذ پذيري بتن توجه ويژه نمود . براي كاهش نفوذ پذيري بتن روش هاي مختلفي ارائه شده است در اين مقاله متداول ترين روش ها ي كاهش نفوذ پاذيري باتن از جملاه كااهشنسبت آب به سيمان ، استفاده از افزودني هايي همچون ژل ميكروسيليس ، نانو و ميكرو سيليس ، مااده زايكوسايل ، و اساتفاد ه از باتن هااي وياژه مانند بتن خود تراكم مورد بررسي قرار مي گيرد و بر اساس نتايج آزمايش مقاومت الكتريكي ، مقايسااه ايي بين گزينه هاي موجود صااااور مايگيرد.